Pioggia e la sposa

Beppe Fenoglio (1922-1963)

Un ragazzino costretto a camminare per ore sotto i fulmini e la pioggia scrosciante, in mezzo ai boschi delle Langhe piemontesi, in compagnia della zia, ostinata e determinata, e dell’insicuro cugino prete, goffo e spaurito, per raggiungere una festa di nozze al cui pranzo la zia non vuole assolutamente rinunciare.

Contenuto non disponibile
Consenti i cookie cliccando su "Accetta" nel banner"

voce e video: monica mainikka

 

Anser quaedam oleum pro pinnis petit

Anser in rerum pro animalibus emporium adiuit emendi causa oleum ut lucidiores suas pinnas faceret.
– Infeliciter non habeo- illi responsum est.
– Habesne quaeso oleum pro pinnis? – iterum anser quaesiuit.
– Doleo, non habeo! –
– Habesne quaeso oleum pro pinnis? – anser flagitauit
– Iam me non habere tibi dixi! –
– Habesne quaeso oleum pro pinnis? –
– Non habeo, mehercle! Si iterum idem e me quaesiueris, tibi caput statim bipenne euellam!
– Ehmm… habesne bipennes? – timide anser quaesiuit
– Non habeo…. –
– Autem… Habesne oleum pro pinnis? – laeta anser continuare potuit.

🙂